DeVuego

007: First Light is a brilliant example of the potential that still exists in well-made single-player action games. Not a single cent of the considerable budget has been wasted – we’ve been treated to a superb, immersive spectacle that blurs the line between engaging gameplay and an interactive film. The somewhat drawn-out ending or a few simplified mechanics do nothing to spoil the overall impression, as it’s been a long time since I played a game where individual scenes and moments stuck so firmly in my memory.

Z moich powyższych wywodów mogliÅ›cie wywnioskować, że gra jest caÅ‚kiem niezÅ‚a. Mylicie siÄ™ – jest miażdżąca! Jak już wpadniecie w szaÅ‚ wojenny, nie da siÄ™ przerwać rzeźni, póki nie wyeliminujecie wszystkich przeciwników na danej lokacji. W pewnym momencie zauważycie, że nie wystarczy już wam zwykÅ‚a Å›mierć wroga, chcecie siÄ™ nad nim znÄ™cać, upokarzać go, poniżać. A pozwala na to peÅ‚en asortyment Å›rodków. GraÅ‚o mi siÄ™ w Severance... naprawdÄ™ dobrze. Akcja non-stop, ogromne obszary do zwiedzenia, mnóstwo przeciwników Å›wietnie wpÅ‚ywaÅ‚o to na moje samopoczucie. Gra jest naprawdÄ™ rewelacyjna, dystansuje wszystkie inne produkcje ze swojego gatunku (Å›redni Rune). Jeżeli jesteÅ›cie fanami „rÄ…banki” w klimatach fantasy, nie znajdziecie obecnie lepszej produkcji.

Czy pomimo technicznych niedoróbek warto zatem zanurzyć siÄ™ w tej symfonii grozy? Absolutnie tak. Uważam, że to tytuÅ‚ zdecydowanie lepszy od bardzo nierównej trzeciej części God of War, a to chyba wystarczajÄ…ca rekomendacja. W Castlevanii jest coÅ› niezmiernie pociÄ…gajÄ…cego, jakiÅ› pierwiastek melancholii poÅ‚Ä…czonej z potraktowanym caÅ‚kowicie serio klimatem grozy. Po przejÅ›ciu pierwszej części gry, dziejÄ…cej siÄ™ w dżungli, powracamy do gotyckich klimatów, wampirów, starych zamczysk, cmentarzy i tym podobnych akcentów. W Castlevanii w idealnych proporcjach poÅ‚Ä…czono elementy rozwaÅ‚ki, platformowe i logiczne, nie traktujÄ…c żadnego z nich po macoszemu. DziÄ™ki temu otrzymujemy grÄ™ może niezbyt doskonaÅ‚Ä… pod wzglÄ™dem formy, ale bardzo zbliżonÄ… do ideaÅ‚u, umiejÄ™tnie Å‚Ä…czÄ…cego w caÅ‚ość kilka skÅ‚adników gameplayu. To dla mnie również czarny koÅ„ wyÅ›cigu o tytuÅ‚ najlepszego slashera tego roku i druga po Darksiders bardzo miÅ‚a niespodzianka.

Jednak dla peÅ‚nej oceny wyżej wymienionych cech PR 2001 powinniÅ›cie sami spróbować w niÄ… zagrać. Generalnie PR 2001 to gra wykonana od strony technicznej w sposób profesjonalny, zarówno, jeÅ›li chodzi o grafikÄ™ jak i dźwiÄ™k. Rażą bÅ‚Ä™dy dotyczÄ…ce samej jazdy, a to przecież w przypadku symulatora samochodu powinno być dopieszczone w najwiÄ™kszym stopniu. Gdyby nie wyżej wymienione „minusy” Pro Rally 2001 miaÅ‚oby szansÄ™ powalczyć z Collinem McRae Rally 2.0.

UkoÅ„czenie caÅ‚ego RiME zajęło mi sześć godzin. Bardzo lubiÄ™ gry komputerowe, które – tak jak wÅ‚aÅ›nie ta produkcja – nastawiajÄ… siÄ™ przede wszystkim na wywoÅ‚ywanie w odbiorcy silnych emocji, korzystajÄ…c z przewagi, jakÄ… wiÄ™ksza immersja daje temu medium nad książkami czy filmami. Do moich ulubionych pozycji tego typu należą The Last Guardian, Life is Strange, seria Metal Gear Solid oraz wydane niedawno Little Nightmares.

Instead of how sad or joyful this story is, how the creators try to evoke emotion, you will focus on finding a way to go through the next colorful stages. And you will start to enjoy it immensely. In the end that's what games are all about, right?

Alkimia has delivered a game that captures the strengths of its predecessor, led by a brilliantly constructed world and the brutal harshness of life in the Mining Valley. Defying contemporary trends, Gothic Remake doesn’t hold the player’s hand and rewards them with a great sense of satisfaction as they make progress. It’s just a shame that we’ve ended up with a game plagued by so many bugs.

Niestety, to raczej kwestia mojego gustu, sympatii do mechanik z Pokemonów i zauroczenia sÅ‚odkimi stworkami niż zalet samej gry. Jest przyjemna, wyglÄ…da Å›licznie, a walki stanowiÄ… wyzwanie, jednak trudno powiedzieć, by zachwycaÅ‚a, wyróżniaÅ‚a siÄ™ czymÅ› szczególnym czy też – przede wszystkim – by byÅ‚a stuprocentowym MMO.

Blades of Fire has two faces – at first the game irritates with nearly every little thing, but after a while the pieces seem to fit quite nicely. I wanted to discover new mechanics (that were extremely poorly explained) and really get to know the game. But that does not change the fact, that it is tiresome and demands frequent breaks.

GraÅ‚o mi siÄ™ dosyć dobrze w Resurrection... Bardzo dobre zróżnicowanie postaci w trybie przygodowym, ciekawie skonstruowane poziomy (zobaczycie, jak ogromny jest zamek niewolników!) i po prostu radość z grania – przecież o to chodzi. Koniec koÅ„ców, to pierwsza poważna produkcja panów z Nebula Entertainment, wiÄ™c można im wiele wybaczyć. Przy aktualnym tempie powstawania tego typu produkcji możemy siÄ™ spodziewać w tym roku jeszcze co najmniej trzech tytuÅ‚ów, czyli chociaż jeden z nich bÄ™dzie musiaÅ‚ być dobry. Na razie (oczywiÅ›cie wedÅ‚ug mnie), najlepszym wyborem jest Severance : Blade of Darkness, nastÄ™pnie Rune, i niestety na koÅ„cu Resurrection.